Een vreemdeling voor me,
Wanneer ik in de spiegel kijk.
Ik weet niet wie je bent,
Ik weet alleen dat ik op je lijk.

 

Je bent ontastbaar,
Maar zo dichtbij.
Je bewegingen voorspelbaar,
Net als die van mij.

 

Ik zou graag willen weten,
Of jij hetzelfde bent.
Ik kan je niet vergeten,
Ook al ben je onbekend.

 

Een wereld aan de andere kant,
Waar ik nooit zal komen,
Een te grote afstand,
Tussen hier en mijn spiegel dromen.

 

 

Deze heb ik van internet gehaald.

 

Liefs Marja.

 

 

 

 

Morgen (woensdag)

hebben we weer een paas broodmaaltijd

met de ouderen van de dagverzorging,.

 

De zaal wordt dan ook weer echt op zijn

pasen versierd.

Altijd weer reuze gezellig allemaal.

 

Maak ook even een paar foto's van hoe

het is geweest.

Dus die plaatst ik dan de volgende dag

als ik er tijd voor heb.

 

 

Leeftijd doet echt niet terzake
als je een gedicht wilt maken,
maar wel het plotselinge idee,
want daar kun je wel wat mee.

 

Alle dingen die je "bezighouwen"
kun je aan 't papier toevertrouwen.
Dingen waarvan je kunt verwachten:
Die brengen mensen op een gedachte.

 

Je had eerst zelf nooit kunnen dromen,
dat je op zulke ideeën zou kunnen komen,
maar mensen hebben soms verborgen talent,
je speelt ermee, je raakt er aan gewend.

 

Je schrijft over alles wat je te binnen schiet,
want vergeten mag je zulke dingen niet.
Ze zijn van waarde voor het nageslacht,
en men heeft er méér aan dan je dacht.

 

Het zet vele mensen toch aan het denken
ze zijn vaak blij met die goede wenken.
Want het leven is echt de moeite waard,
zo worden die gedachte van je toch nog bewaard.

Ze zijn ons maar geleend,
die vele mooie dingen.
Die lief, vertrouwd en veilig
ons dagelijks omringen.

 

Het is ons maar geleend,
gezondheid, welvaart, leven.
En wij pakken het aan
als was het ons gegeven.

 

Het is ons maar geleend,
alles waarvoor wij sparen.
Alles wat wij beminnen
alles wat wij bewaren.

 

Ze zijn ons maar geleend,
de vele aardse dingen.
Ons onbetwistbaar eigendom
zijn de herinneringen.

 

Teleurstelling

 

 

Soms kom je in je leven iets tegen
iemand die je kracht wilt geven
Iemand die je in je hart raakt
iemand waar je hun leven zonniger maakt

 

Je geeft zo iemand je vertrouwen
en denkt dat je er op kunt bouwen
Je staat klaar op ieder uur van de dag
en je gaat ervan uit dat die jou ook mag

 

En dan merk je op een dag
dat zij er geen steun in zag
Tijdelijk heeft ze van je diensten gebruik gemaakt
 dat is iets wat je tot in het diepste van je ziel heeft geraakt

 

De teleurstelling is inmens groot
Het was immers echte hulp wat je bood
Onzelfzuchtig bood je het aan
maar er werd aan voorbij gegaan

Het doet heel erg zeer
en je denkt...... nooit meer.

  Dit gedicht kwam ik tegen op internet. Heel mooi      

 

 

 

Een baby zo lief en zacht
Kleine voetjes, kleine handjes
Is schattig wanneer hij lacht
En je ziet dan ook, geen tandjes

Pakt wat hij grijpen kan
Zo’n zachte bolle gezicht
Zo lief kleine man
Zo knus en warm waar hij ligt

Met af en toe een rammelaar in zijn mond
Een baby met zijn kleine teentjes
Hij is sterk en kerngezond
Hij trappelt lief met zijn kleine beentjes

Aan het eind van zijn dag
Gaat de baby terug in zijn bed
Met zijn lieve vrolijke glimlach
Hij slaapt dan nog maar net

Het overvalt je.

 

 

 

De tranen,
het meedogenloze verdriet
weergalmt in je.
Als een eindeloze stilte voor de storm.
Wie drukt het uit, in woorden of
een of andere gemaakte kunstige vorm.

 

Wat heb je te doen?
Waar is je vrijheid?
Het ligt niet voor handen.
Niemand lijkt te kunnen helpen.

Tot je in zachte handen
en omarming lijkt te belanden.

Zachte omhelzing van troostende woorden
en een lief gebaar.

 

Hoop en uitkomst,
zonder zorgen.
Het bestaat nog.

Echt waar.
In vriendschap...
Daar ligt het verborgen.